این همه لاله ، که سر برزده ، ازخاک من ست ،

 

پاره های جگر سوخته چاک من ست ،

 

دردعشاق ، زدرمان کسی ، به نشود ،

 

خاصه دردی ، که نصیب دل غمناک من ست .

 

استخوانهای من ازخاک درش بردارید ،

 

باغ فردوس ، چه جای خس وخاشاک من ست ؟

 

همه کس را ، به جمالش نظری هست ، ولی

 

-لایق چهره پاکش ، نظرپاک من ست .

 

باغبان ، چند کند پیش من آزادی سرو ؟

 

سرو آزاد ، غلام بت چالاک من ست .

 

دی شنیدم ، که یکی خون مسلمان می ریخت ،

 

اگر این ست همان ، کافر بی باک من ست .

 

دوستان ! گرسر درمان هلالی دارید ،

 

شربت زهر بیارید ، که تریاک من ست ،

 

 

مولانا بدرالدین

 هلالی استرآبادی

معروف به هلالی جغتایی